Ας πιάσουμε την επικαιρότητα από κει που την αφήσαμε πριν μας προλάβει η εξεταστική και κάποια άλλα γεγονότα που δεν τα αναφέρουμε αν δεν γίνουν πρώτα γλυκά διότι όπως λέει και το moto μας «κάνουμε τα ξινά γλυκά» και μετά σας τα σερβίρουμε.. Ωστόσο η είδηση για την αποχώρηση του Έκτορ Ραούλ Κούπερ από τον ΑΡΗ δεν γλυκαίνει με τίποτε. Γι΄αυτό κρατώντας την πίκρα της απουσίας του και μην ξέροντας ακόμη σε ποιους να την χρεώσουμε, ας θυμηθούμε .... τις γλυκές στιγμές και το ρόλο που έπαιξε στην ομάδα μέσα από το καταπληκτικό άρθρο που αναρτήθηκε στο http://sundaysportstories.blogspot.com.
«Στις 5 Νοεμβρίου 2009, ο Έκτορ Ραούλ Κούπερ, το μεγαλύτερο όνομα προπονητή που έχει φτάσει ποτέ στα μέρη μας, συμφωνεί με τον ΑΡΗ για την ανάληψη της τεχνικής του ηγεσίας και πατάει το πόδι του στη Θεσσαλονίκη. Η σχέση που δημιουργήθηκε μεταξύ του προπονητή και του κόσμου του ΑΡΗ ήταν από τη πρώτη στιγμή αμοιβαία, σχεδόν καρμική: Από τη μια ο ίδιος ο οποίος απολάμβανε τη δουλειά στην ομάδα, προσπαθώντας να βγάλει τη καριέρα του από το τέλμα στο οποίο είχε περιέλθει μετά την περιπλάνηση στην Κασπία και την περιπέτεια στην Εθνική Γεωργίας, και από την άλλη ο κόσμος του ΑΡΗ να εναποθέτει πάνω του τις ελπίδες για τη δημιουργία μιας ομάδας όπως ο κάθε οπαδός ονειρεύεται.
ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ. Αυτή ήταν η μαγική λέξη που ενέπνευσε και ένωσε όλους τους φιλάθλους του ΑΡΗ στο πρόσωπο αυτού του προπονητή. Η εμπιστοσύνη στο έργο του δημιούργησε κάτι που δεν είναι ακριβώς αυτονόητο στον Αρειανό λαό: Ενότητα – Συσπείρωση.
Οι λόγοι που αιφνιδιαστικά υπέβαλλε την παραίτησή του την 18.1.2011 δεν είναι ξεκάθαροι, αφού ακόμα και ο ίδιος στις πολλές απαντήσεις που έδωσε δεν άφησε να εννοηθούν πολλά. Στο μέλλον ίσως διαφανούν κάποια περισσότερα πράγματα, αλλά προς το παρόν ό,τι ακούγεται είναι κατά πάσα πιθανότητα ψευδές ή μακριά από την πραγματικότητα και κάνει κακό στην ομάδα, η οποία χρειάζεται ηρεμία για να συνεχίσει την πορεία της στο Πρωτάθλημα. Όπως και ο ίδιος ο Κούπερ στην τελευταία (όπως αποδείχθηκε) συνέντευξη τύπου είχε δηλώσει, «όταν είσαι στη μέση της καταιγίδας, δεν είναι η κατάλληλη στιγμή να δεις τι έγινε και να αξιολογήσεις την κατάσταση».
Επειδή λοιπόν με εικασίες δεν πάει κανείς μπροστά, ας μείνουμε με ρεαλισμό στα αντικειμενικά γεγονότα. Κάνοντας μια ανασκόπηση στο διάστημα αυτό μέχρι και την 18.1.2011, μπορούμε να συνοψίσουμε το έργο του και τα αποτελέσματά του στα κάτωθι που πέτυχε ο ΑΡΗΣ την εποχή Κούπερ:
Πήρε την 4η θέση στην τελική κατάταξη (μετά και τα πλέι-οφ) του ελληνικού πρωταθλήματος.
Ήταν φιναλίστ στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος, με αντίπαλο τον πρωταθλητή.
Προκρίθηκε στους "32" του Γιουρόπα Λιγκ εις βάρος της κατόχου του τροπαίου Ατλέτικο Μαδρίτης.
Είχε δύο παίκτες στους "23" της Εθνικής για το Παγκόσμιο Κύπελλο στη Νότια Αφρική.
Άφησε την ομάδα (στο τέλος του 2010) στην 60η θέση της παγκόσμιας κατάταξης της ΦΙΦΑ και πρώτη ελληνική ομάδα μέσα στο 2010.
Πιστεύω ότι για τη συντριπτική πλειοψηφία του φίλαθλου κόσμου του ΑΡΗ, η παρουσία του ήταν η εγγύηση για την πραγματοποίηση των στόχων της ομάδας. Ο Αργεντινός όμως αποδείχθηκε και τεράστια προσωπικότητα και ΚΥΡΙΟΣ.. Κανείς δεν θα ξεχάσει την παρουσία του μετά τους αγώνες, όπου κάθε συνέντευξη τύπου που έδινε ήταν ένα μάθημα ηρεμίας, ποδοσφαιρικής ανάλυσης και έμπνευσης για το μέλλον. Πόσο μακριά από τη συνήθη εικόνα των ελληνικών παραλογισμών και υστεριών. Επίσης κανείς δεν θα ξεχάσει το ότι έμεινε πιστός στον ΑΡΗ 2 φορές, την πρώτη στις αρχές Απριλίου 2010 όταν η Μπόκα Τζούνιορς του πρότεινε συνεργασία, και τη δεύτερη το καλοκαίρι όταν ο Ολυμπιακός -πριν από την πρόσληψη του Ερνέστο Βαλβέρδε- του εξέφρασε το ενδιαφέρον του.
Προσωπικά, θα ήθελα να ευχαριστήσω από τα βάθη της καρδιάς μου τον μεγάλο προπονητή και τεράστιο άνθρωπο ΕΚΤΟΡ ΡΑΟΥΛ ΚΟΥΠΕΡ. Πέρα από το όραμα που έδινε η παρουσία του, χάρισε στο λαό του ΑΡΗ τον τεράστιο άθλο της Μαδρίτης, και ήταν γενικά η εικόνα προπονητή που κάθε οπαδός θέλει για την ομάδα του. Το άμεσο μέλλον για το ΑΡΗ δεν θα είναι εύκολο, η αναζήτηση του προπονητή που θα «γεμίσει τα παπούτσια» (κατά την προσφιλή αθλητική έκφραση των Αμερικανών) του Κούπερ όπως ίσως αποδειχθεί ακόμα δυσκολότερη για τη διοίκηση της ομάδας, ακόμα κι αν ο Αργεντινός αποτελούσε, κατά τα ανωτέρω, πολυτέλεια (όχι μόνο) για τον πάγκο του ΑΡΗ αλλά και για ολόκληρο το ελληνικό πρωτάθλημα.»
«Στις 5 Νοεμβρίου 2009, ο Έκτορ Ραούλ Κούπερ, το μεγαλύτερο όνομα προπονητή που έχει φτάσει ποτέ στα μέρη μας, συμφωνεί με τον ΑΡΗ για την ανάληψη της τεχνικής του ηγεσίας και πατάει το πόδι του στη Θεσσαλονίκη. Η σχέση που δημιουργήθηκε μεταξύ του προπονητή και του κόσμου του ΑΡΗ ήταν από τη πρώτη στιγμή αμοιβαία, σχεδόν καρμική: Από τη μια ο ίδιος ο οποίος απολάμβανε τη δουλειά στην ομάδα, προσπαθώντας να βγάλει τη καριέρα του από το τέλμα στο οποίο είχε περιέλθει μετά την περιπλάνηση στην Κασπία και την περιπέτεια στην Εθνική Γεωργίας, και από την άλλη ο κόσμος του ΑΡΗ να εναποθέτει πάνω του τις ελπίδες για τη δημιουργία μιας ομάδας όπως ο κάθε οπαδός ονειρεύεται.
ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ. Αυτή ήταν η μαγική λέξη που ενέπνευσε και ένωσε όλους τους φιλάθλους του ΑΡΗ στο πρόσωπο αυτού του προπονητή. Η εμπιστοσύνη στο έργο του δημιούργησε κάτι που δεν είναι ακριβώς αυτονόητο στον Αρειανό λαό: Ενότητα – Συσπείρωση.
Οι λόγοι που αιφνιδιαστικά υπέβαλλε την παραίτησή του την 18.1.2011 δεν είναι ξεκάθαροι, αφού ακόμα και ο ίδιος στις πολλές απαντήσεις που έδωσε δεν άφησε να εννοηθούν πολλά. Στο μέλλον ίσως διαφανούν κάποια περισσότερα πράγματα, αλλά προς το παρόν ό,τι ακούγεται είναι κατά πάσα πιθανότητα ψευδές ή μακριά από την πραγματικότητα και κάνει κακό στην ομάδα, η οποία χρειάζεται ηρεμία για να συνεχίσει την πορεία της στο Πρωτάθλημα. Όπως και ο ίδιος ο Κούπερ στην τελευταία (όπως αποδείχθηκε) συνέντευξη τύπου είχε δηλώσει, «όταν είσαι στη μέση της καταιγίδας, δεν είναι η κατάλληλη στιγμή να δεις τι έγινε και να αξιολογήσεις την κατάσταση».
Επειδή λοιπόν με εικασίες δεν πάει κανείς μπροστά, ας μείνουμε με ρεαλισμό στα αντικειμενικά γεγονότα. Κάνοντας μια ανασκόπηση στο διάστημα αυτό μέχρι και την 18.1.2011, μπορούμε να συνοψίσουμε το έργο του και τα αποτελέσματά του στα κάτωθι που πέτυχε ο ΑΡΗΣ την εποχή Κούπερ:
Πήρε την 4η θέση στην τελική κατάταξη (μετά και τα πλέι-οφ) του ελληνικού πρωταθλήματος.
Ήταν φιναλίστ στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος, με αντίπαλο τον πρωταθλητή.
Προκρίθηκε στους "32" του Γιουρόπα Λιγκ εις βάρος της κατόχου του τροπαίου Ατλέτικο Μαδρίτης.
Είχε δύο παίκτες στους "23" της Εθνικής για το Παγκόσμιο Κύπελλο στη Νότια Αφρική.
Άφησε την ομάδα (στο τέλος του 2010) στην 60η θέση της παγκόσμιας κατάταξης της ΦΙΦΑ και πρώτη ελληνική ομάδα μέσα στο 2010.
Πιστεύω ότι για τη συντριπτική πλειοψηφία του φίλαθλου κόσμου του ΑΡΗ, η παρουσία του ήταν η εγγύηση για την πραγματοποίηση των στόχων της ομάδας. Ο Αργεντινός όμως αποδείχθηκε και τεράστια προσωπικότητα και ΚΥΡΙΟΣ.. Κανείς δεν θα ξεχάσει την παρουσία του μετά τους αγώνες, όπου κάθε συνέντευξη τύπου που έδινε ήταν ένα μάθημα ηρεμίας, ποδοσφαιρικής ανάλυσης και έμπνευσης για το μέλλον. Πόσο μακριά από τη συνήθη εικόνα των ελληνικών παραλογισμών και υστεριών. Επίσης κανείς δεν θα ξεχάσει το ότι έμεινε πιστός στον ΑΡΗ 2 φορές, την πρώτη στις αρχές Απριλίου 2010 όταν η Μπόκα Τζούνιορς του πρότεινε συνεργασία, και τη δεύτερη το καλοκαίρι όταν ο Ολυμπιακός -πριν από την πρόσληψη του Ερνέστο Βαλβέρδε- του εξέφρασε το ενδιαφέρον του.
Προσωπικά, θα ήθελα να ευχαριστήσω από τα βάθη της καρδιάς μου τον μεγάλο προπονητή και τεράστιο άνθρωπο ΕΚΤΟΡ ΡΑΟΥΛ ΚΟΥΠΕΡ. Πέρα από το όραμα που έδινε η παρουσία του, χάρισε στο λαό του ΑΡΗ τον τεράστιο άθλο της Μαδρίτης, και ήταν γενικά η εικόνα προπονητή που κάθε οπαδός θέλει για την ομάδα του. Το άμεσο μέλλον για το ΑΡΗ δεν θα είναι εύκολο, η αναζήτηση του προπονητή που θα «γεμίσει τα παπούτσια» (κατά την προσφιλή αθλητική έκφραση των Αμερικανών) του Κούπερ όπως ίσως αποδειχθεί ακόμα δυσκολότερη για τη διοίκηση της ομάδας, ακόμα κι αν ο Αργεντινός αποτελούσε, κατά τα ανωτέρω, πολυτέλεια (όχι μόνο) για τον πάγκο του ΑΡΗ αλλά και για ολόκληρο το ελληνικό πρωτάθλημα.»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου