ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΕΝΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΑΙΣΙΟΔΟΞΟΙ. ΕΜΕΙΣ?

Με αφορμή μια έρευνα που έγινε στην Τουρκία και εμφανίζει το 61,2 % των Τούρκων πολιτών ευτυχισμένους και αισιόδοξους, θυμήθηκα τις μέρες που ήμουν σε ακινησία στο κρεβάτι κι ερχόταν σπίτι η μαμά για βοήθεια. Πώς να της αρνηθώ να δει τις αγαπημένες της σειρές στην TV?.. Κι αναγκαστικά τις έβλεπα κι εγώ. Ανάμεσα σ’ αυτές, δύο Τούρκικα σήριαλ (τελείωνε το ένα κι άρχισε το άλλο) που αν εξαιρέσουμε την στενοχώρια που προκαλούσαν στον εγκέφαλό μου τα τόσα πολλά σύμφωνα της γλώσσας, είχαν κάποια –κοινά- στοιχεία που μ’ έβαλαν στον πειρασμό συγκρίσεων. Και στα δύο . τα εξωτερικά γυρίσματα ήταν πολλά και πρόβαλαν κάθε δυνατό τουριστικό προορισμό. Τα σενάρια στήριζαν και προωθούσαν την ιδέα της δεμένης οικογένειας που όλα συμβαίνουν κάτω από τις φτερούγες του γηραιότερου μέλους της (θείου, παππού). Το concept σχέση – γάμος είχε μια υγιή συναισθηματική βάση πάνω στην οποία εξυφαινόταν οι ιστορίες των πρωταγωνιστών. Και δεν μπόρεσα παρά να κάνω την σύγκριση με τις δικές μας σειρές, όπου όλα γίνονται σ’ ένα στούντιο κακόγουστα διακοσμημένο. Τα σενάρια είναι αρρωστημένα και ακραία. Οι διάλογοι των πρωταγωνιστών είναι μακριά από κάθε πραγματικότητα. Τα διαζύγια, οι απιστίες και το κέρατο είναι εκ των ουκ άνευ. Και οι σχέσεις του περιθωρίου είναι στην πρώτη γραμμή. Όχι μόνο σε «κοινωνικές» σειρές, αλλά και στις κωμωδίες της prime time ζώνης που παρακολουθούν και τα παιδιά. Όπως το Dolce Vita που το δείχνουν και το ξαναδείχνουν ως «ευχάριστη οικογενειακή σειρά», στην οποία μια μάνα ραδιουργεί με την ελαφρών ηθών φίλη της για να έχει σχέση με τον αρραβωνιαστικό της κόρης της. Πράγματα βγαλμένα μέσα από την ζωή, δηλαδή! Ό,τι συμβαίνει σε όλα τα «καθωσπρέπει» σπίτια. Ή όπως η «Πολυκατοικία» που δεν την έχω δει ούτε μία φορά, αλλά μαθαίνω ότι προωθεί ως στοιχείο καθημερινότητας τον γάμο δύο gay.
Τα πρότυπα που επιβάλλονται μέσα από τα ΜΜΕ σε κάθε λαό έχουν και τον αντίκτυπό τους στον ψυχισμό του. Δεν συμφωνώ με την άποψη «μαζί τα φάγαμε» αλλά σκέφτομαι πως για πολλά χρόνια μας είχαν απολύτως αποπροσανατολισμένους και ανίκανους να δούμε ποιοι «τα τρώγανε» κάτω από τη μύτη μας. Και ως προς αυτό είμαστε συνυπεύθυνοι για χάλι της χώρας. Ζηλεύω που δεν είμαι ευτυχισμένη και αισιόδοξη όπως το 61,2% του Τουρκικού λαού. Κάντε κάτι για να ξαναγίνω. Ο πνευματικός και καλλιτεχνικός κόσμος της χώρας πρέπει τώρα να αναλάβει την σταυροφορία της εξυγίανσης της σκέψης μας και να μας βγάλει από την κατάθλιψη, δίνοντάς μας πίσω κάποια ψήγματα της τσακισμένης εθνικής μας περηφάνιας. Αφού πολιτικά και οικονομικά δεν βλέπουμε φως στην άκρη του τούνελ, ας φωτίσουμε τουλάχιστον την καθημερινότητά μας με επιλογές που θα μας επιτρέπουν να βγάζουμε την μύτη πάνω από τον βούρκο της μιζέριας για να εισπνέουμε κάτι από τις -εδώ και δεκαετίες- ξεχασμένες αξίες της ελληνικής κοινωνίας. Γράψτε μια σειρά που θα προβάλει το ελληνικό φιλότιμο, την ελληνική φιλοξενία, την αγάπη μεταξύ των μελών μιας οικογένειας. Άλλωστε η οικογένεια είναι το πρώτο καταφύγιο στο οποίο προστρέξαμε όταν τα εισοδήματά μας άρχισαν να μην μας επιτρέπουν να είμαστε «υπεράνω». Δείξτε μου εικόνες της πανέμορφης χώρας μας, όχι σε κουραστικά ντοκιμαντέρ τύπου «Γυρίσματα» και «Μένω Ελλάδα», αλλά ενταγμένες σε σενάρια και σειρές που θα μπορούμε να τις πουλήσουμε και σε άλλες χώρες για να διαφημίσουμε τον τουρισμό μας χωρίς να χρειάζεται να «διαχειριζόμαστε» κονδύλια για διαφημιστικές καμπάνιες. Αυτό είδα να συμβαίνει στα ελάχιστα επεισόδια των τουρκικών σήριαλ που παρακολούθησα. Και το ζήλεψα. Όλοι οι ταλαντούχοι σεναριογράφοι, σκηνοθέτες, ηθοποιοί μην φοβηθείτε ότι θα σας πουν "συντηριτικούς" αν αρνηθείτε να υπηρετήσετε τις ακρότητες που μας ταλάνισαν όλα αυτά τα χρόνια. Και που ήσασταν «προοδευτικοί» δηλαδή, πού ωφέλησε αυτό τη χώρα μας. Έχουμε ανάγκη να επιστρέψουμε στο «απλό» και το "ωραίο".  Δημιουργήστε τα και υπηρετήστε τα.