Έχουμε πάνω από μήνα να τα πούμε μέσα από αυτό το blog και αιτία ήταν η αδυναμία μου να διδαχτώ από τα λάθη μου και το κουσούρι μου να δίνω σε ανθρώπους δεύτερες ευκαιρίες. Δυστυχώς οι άνθρωποι δεν αλλάζουν και είναι μάταιο να εμπιστεύεσαι κάποιους που έχουν δώσει δείγματα χυδαίας αναξιοπιστίας στο παρελθόν. Κι όταν ένα σενάριο ταινίας, στην αρχή του, σου θυμίζει κάποια άλλη ταινία, μοιραία το φινάλε θα είναι παρόμοιο και στις δύο ταινίες. Πρέπει κάποτε ...
να μάθω να λέω «ΟΧΙ». Βέβαια το λέω συχνά, κι όταν το λέω, το εννοώ και σχεδόν ποτέ δεν το αναιρώ. Στο timing τα χαλάω. Πρέπει να μάθω να το λέω έγκαιρα. Αυτή τη φορά το όψιμο «ΟΧΙ» γίνεται ευτυχώς μια αφορμή να κάνουμε μια καινούρια αρχή στην επικοινωνία μας. Τόσο μέσα από το blog, όσο και μέσα από την εκπομπή που ξαναγίνεται το γνωστό Lemon Pie που αγαπάτε, κι όχι η νερόβραστη σούπα που (sorry, sorry, sorry) σας σέρβιρα τελευταία. Κάθε μεσημέρι στις 2 το ραντεβού μας γίνεται ουσιαστικό κι όχι τυπικό και γεμάτο κλισέ. Σε κάθε περίπτωση θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για τα mail σας, που δεν σταμάτησαν όλον αυτόν το καιρό. Και για την επισκεψιμότητα, που την θεωρώ εντυπωσιακή για ένα blog που δεν ενημερώθηκε εδώ και ενάμιση μήνα. Κι ίσως κάποια από τα γεγονότα που μεσολάβησαν σ’ αυτό το διάστημα να γίνουν αφορμή να αναθεωρήσουμε την αρχική μας πρόθεση να μην έχει αυτό το blog καταγγελτικό χαρακτήρα. Προσπαθούμε να κάνουμε τα ξινά, γλυκά, αλλά κάποια πράγματα είναι τόσο ξινά που δεν γλυκαίνουν με τίποτε.
Έλενα Λεμονίδου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου