ΟΠΑΔΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΧΟΥΛΙΓΚΑΝΙΣΜΟΣ

Με αφορμή τον άδικο – ακατανόητο – ανόητο – αναίτιο – παράλογο και εγκληματικό θάνατο του Γιάννη Ρουσάκη, οπαδού του Ηροδότου, πριν από λίγες μέρες και την εφιαλτική πρόβλεψη που έκανε με την ίδια αφορμή ο καθηγητής Εγκληματολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και πρώην πρόεδρος της Διαρκούς Επιτροπής Αντιμετώπισης της Βίας (ΔΕΑΒ), Γιάννης Πανούσης ότι θα πρέπει να περιμένουμε και νεκρό μέσα σε γήπεδο το επόμενο χρονικό διάστημα, τολμώ να εκφράσω τις θέσεις μου σχετικά με το θέμα του οπαδισμού. Ο Γιάννης Πανούσης, στην ίδια συνέντευξη που έδωσε στον ΑΘΗΝΑ 9,84 λέει πως αν θέλουμε να αναλύσουμε σωστά το φαινόμενο, θα δούμε πως δεν πρόκειται..
περί αθλητικής βίας φιλάθλων ή οπαδών, αλλά για μια νέα μορφή εγκληματικής βίας που έκανε την εμφάνισή του τα τελευταία τρία – τέσσερα χρόνια στην Ελλάδα. Ο καθηγητής Εγκληματολογίας πρόσθεσε χαρακτηριστικά: "Εδώ έχουμε να κάνουμε με εξαγριωμένους εγκληματοειδείς, μπαχαλάκηδες, κουκουλοφόρους, συμμορίες, πρώην κρατούμενους. Αυτοί οι άνθρωποι υπάρχουν σε όλες τις εκδηλώσεις της σύγχρονης ανομίας στην Ελλάδα. Θα τους βρείτε στο γήπεδο, σε μια διαδήλωση να τα σπάνε, θα τους βρείτε σε μια ληστεία, σε διάφορα πράγματα. Θέλω να πω, ότι και η Πολιτεία και οι αρμόδιοι φορείς του αθλητισμού, δεν θέλουν να δουν τι είναι αυτός ο μεταχουλιγκανισμός...". Να από πού αντλώ και τον τίτλο του άρθρου. Και με την έγκυρη, σύμφωνη γνώμη ενός επιστήμονα τολμώ κι εγώ να διαχωρίσω αυτά τα ακραία φαινόμενα βίας από τον γνήσιο οπαδισμό που μπήκε στο στόχαστρο της πολιτείας με απώτερο σκοπό την διάλυση των οργανωμένων συνδέσμων.

Είτε θέλετε να δείτε το οπαδιλίκι σαν ζωώδες εξελικτικό απομεινάρι που εκφράζει το αρχέγονο ένστικτο σχηματισμού αγέλης, είτε σαν ένα σύγχρονο κοινωνικό φαινόμενο που trendεψε και έγινε κάτι που μπορεί πια να «προκύψει» στον οποιονδήποτε, έξω από καλούπια, νόρμες και στερεότυπα, (κασκόλ, φανέλες, πανό κλπ) πρέπει η πολιτεία να αποδεχθεί και να διαχειριστεί την ύπαρξή του και όχι να τον διαλύσει. Δεν θα τα καταφέρει, ούτως ή άλλως, γιατί όλη η φιλοσοφία του οπαδισμού είναι βασισμένη πάνω στο πιο δημοφιλές παγκοσμίως σπορ, το ποδόσφαιρο.
Αν δεν μπορείς να καταλάβεις την ομορφιά του ποδοσφαίρου σαν άθλημα, δεν μπορώ να σε πείσω με τίποτε για την ανάγκη να αφιερώνεις χρόνο, χρήμα και ενέργεια στην ομάδα της προτίμησής σου. Την ανάγκη να ταυτιστείς για 90 λεπτά με την μοίρα αυτής της ομάδας και να καταγράψεις για πάντα στα αρχεία της κυτταρικής σου μνήμης την χαρά μιας νίκης ή την απογοήτευση της ήττας.
Οι περισσότεροι οπαδοί επιμένουμε μ΄ένα συναίσθημα σχεδόν ερωτικό να υποστηρίζουμε την ομάδα μας, άσχετα με το πόσες νίκες κάνει σε μια σεζόν ή ποια θέση έχει στον βαθμολογικό πίνακα. Ξέρουμε εκ των προτέρων ότι θα γευτούμε και ήττες. Σε διαφορετική περίπτωση, θα ήμασταν όλοι οπαδοί του εκάστοτε πρωταθλητή για να γευόμαστε μόνο νίκες.
Μόνο τα κολλημένα nerds με τις χαζο – αμερικάνικες λυκειο - ταινίες των 80’ς, όπου η τελευταία ομάδα σαν από θαύμα ξεπερνάει όλες τις δυσκολίες και παίρνει στο τέλος τον πολυπόθητο τίτλο από τους μέχρι τότε πρωταθλητές, θα μπορούσαν να πιστέψουν ότι η ομάδα τους θα έχει μια σεζόν μόνο νίκες. Η αμετακίνητη εμμονή και η προσκόλληση του οπαδού στην ομάδα του, ξεπερνάει αυτό που μπορεί να του προσφέρει η ομάδα, όπως θέαμα, ή συνεχόμενες νίκες και παίρνει χαρακτήρα σχεδόν μεταφυσικό. Οπαδισμός και ρεαλισμός είναι δύο έννοιες που σπάνια συμβαδίζουν.
Από αυτό, όμως, μέχρι να σηκωθεί ένα μαχαίρι και να σβήσει το χαμόγελο ενός 22χρονου παιδιού υπάρχει ένα χάσμα τεράστιο. Καμιά ομάδα δεν είναι πάνω από τη ζωή κανενός οπαδού. Είναι μέσα στη ζωή του, κομμάτι της ζωής του, μερικές φορές η ίδια η ζωή του, αλλά όχι πάνω από τη ζωή του. Κι αυτή είναι μια άποψη που μόνο ένας γνήσιος οπαδός μπορεί να εκφράσει. Αν πραγματικά θέλει η πολιτεία να πατάξει την βία στα γήπεδα θα το κάνει μέσα από τους συνδέσμους κι όχι κόντρα σ’ αυτούς. Με ενημέρωση των μελών τους κι όχι με στείρες απαγορεύσεις. Ο Super 3 και η Λέσχη Φίλων ΑΡΗ ανοίγει τον δρόμο με συνέδρια και σεμινάρια που παρακολουθούν τα μέλη για την πάταξη της οπαδικής βίας. Για να διαμορφωθούν συνειδήσεις κι όχι φόβοι. Οι φόβοι και οι απαγορεύσεις θα σταματήσουν ενδεχομένως την βία στα γήπεδα, αλλά θα την μεταφέρουν στις γειτονιές, όπως έγινε στην Μ. Βρετανία, όπως έγινε πρόσφατα στο Ηράκλειο ή στην Λεωφόρο Λαυρίου παλαιότερα.
Έλενα Λεμονίδου