Μια περίπτωση απόλυτης αφοσίωσης σκύλου στον πρώην ιδιοκτήτη του είναι αυτή ενός Γερμανικού Shepherd στην Αργεντινή. Ο σκύλος ακούει στο όνομα Capitan και ήταν δώρο της κ. Guzman στον 13χρονο γιό της το 2005. Όμως τελικά δέθηκε περισσότερο με τον πατέρα του μικρού, ο οποίος, δυστυχώς μετά από ένα χρόνο πέθανε. Όταν μετά την κηδεία η οικογένεια γύρισε στο σπίτι και δεν βρήκε τον Capitan, πίστεψε ότι χάθηκε. Όμως λίγες μέρες μετά ...
όταν πήγαν στο νεκροταφείο για το μνημόσυνο βρήκαν τον σκύλο να γρυλλίζει σαν να κλαίει πάνω από τον τάφο του πρώην αφεντικού του. Το αξιοπερίεργο της ιστορίας είναι ότι ποτέ δεν τον είχε πάρει η οικογένεια μαζί της στο νεκροταφείο. Ο φύλακας του νεκροταφείου θυμάται πως τον είδε να μπαίνει και να ψάχνει. Όταν βρήκε τον τάφο του ιδιοκτήτη του, έμεινε εκεί. Και εκεί παραμένει εδώ και έξι ολόκληρα χρόνια, παρά τις προσπάθειες της οικογένειας να τον πάρουν πίσω στο σπίτι. Αυτός γυρνάει πάντα στο νεκροταφείο, μερικές φορές περιφέρεται ανάμεσα στους τάφους, αλλά κάθε απόγευμα στις έξι ακριβώς πάει και ξαπλώνει πάνω στον τάφο του πρώην αφεντικού του και κοιμάται εκεί όλη νύχτα.
Μερικές φορές όταν διαβάζω τέτοιες ιστορίες λυπάμαι αυτούς που δεν αγαπούν τα ζώα. Λυπάμαι που δεν έχουν ποτέ την ευκαιρία να εισπράξουν μέσα από τα μάτια ενός ζώου την πιο άδολη μορφή αγάπης και αφοσίωσης.