Ο ΘΕΟΣ ΑΓΑΠΑΕΙ ΤΟ ΧΑΒΙΑΡΙ

Βγήκε χθες στις κινηματογραφικές αίθουσες η ταινία του Γιάννη Σμαραγδή «Ο Θεός Αγαπάει το Χαβιάρι» και προκάλεσε αντιφατικές κριτικές με πιο καυστική αυτή του Δημήτρη Δανίκα. Σταχυολογήσαμε κάποιες από αυτές και σας τις παραθέτουμε.

Καρικατούρα και ηθογραφία από παλιό ελληνικό σινεμά. Χωρίς ρυθμό. Χωρίς κορυφώσεις. Χωρίς συγκρούσεις. Χωρίς βιωμένα αισθήματα. Χωρίς περιπέτεια. Χωρίς εκτυφλωτικές λάμψεις. Χωρίς ολοκληρωμένους χαρακτήρες. Χωρίς ...

ερμηνευτικές επιδόσεις. Αν κοντά σε όλα αυτά προσθέσεις τη βαριεστημένη Κατρίν Ντενέβ και τον γραφικό Τζον Κλιζ, τότε λαμβάνεις μετάλλαξη συνταγής: το χαβιάρι ως φασολάδα ελληνική!

Δημήτρης Δανίκας

Πηγή: ΤΑ ΝΕΑ, tsantiri.gr

Δεν θα γράψω κριτική, λοιπόν. Δεν θα μιλήσω για αρετές και αβλεψίες, δεν θα εξάρω την- αναμφισβήτητα άψογη- ερμηνεία του βασικού πρωταγωνιστή Σεμπάστιαν Κοχ. Θα γράψω μόνο ότι αν αυτή η ταινία «πάει», αν κόψει εισιτήρια, αν γίνει εμπορική επιτυχία, θα βοηθήσει ολόκληρο το ελληνικό σινεμά.

Ορέστης Ανδρεαδάκης

Πηγή:aixmi.gr

Με δεδομένο πως η σκηνοθεσία διστάζει ανάμεσα σε μια αφηγηματική λογική κι έναν μαγικό ρεαλισμό, ειδικά στη ζώνη της μεταμόρφωσης του Βαρβάκη, η ταινία μετατοπίζεται από σκηνή σε σκηνή αντί να ρέει οργανικά, και μόνο σε σπάνιες περιπτώσεις καταφέρνει να μεταδώσει κινηματογραφικά την ελευθερία που ευαγγελίζεται ο ήρωας. Η μουσική του Μίνωα Μάτσα παντρεύει πολλές σεκάνς που μένουν μετέωρες και οι λύσεις στη φωτογραφία (με επιμέλεια του σπουδαίου Άρη Σταύρου, όπως είδαμε στους τίτλους τέλους) προσδίδουν ατμόσφαιρα σε μια παραγωγή απαιτητική, λόγω της εποχής και της γεωγραφίας.

Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος

Πηγή: Lifo.gr

Το σενάριο αναλώνεται σε απλή αφήγηση των γεγονότων και συνοδεύεται από αποτυχημένες προσπάθειες να φανεί η ταινία πλούσια και μεγαλοπρεπής. Ενώ οι διάλογοι είναι τετριμμένοι με εύκολες ηθικοπλαστικές ράντες.  Μέσα σε όλα αυτά έχουμε τους ετεροεθνείς ηθοποιούς να προσπαθούν να μιλήσουν όλοι αγγλικά, … οι προφορές είναι αφόρητες…

Ο Σεμπάστιαν Κοχ κάνει ότι μπορεί αλλά αυτό δεν είναι αρκετό όταν δεν υπάρχει υλικό για καλή ερμηνεία. Τώρα το γιατί η Ντενέβ – που δεν καταφέρνει να μας πείσει για την σαρωτική προσωπικότητα της Μεγάλης Αικατερίνης – αλλά και ο Κλιζ, έπρεπε στα γεράματα να συνδέσουν τα ονόματά τους με μια τόσο αποκαρδιωτική ταινία είναι ακατανόητο. Οι πολλοί Έλληνες ηθοποιοί που συμμετέχουν παραμένουν όλοι σε δεύτερους ρόλους.

Ripley

Πηγή: pame-cimema.gr

Στην πορεία όμως προς τον τελικό του στόχο ο Σμαραγδής προχωρεί σε ενέσεις φτηνού πατριωτισμού, σε επισημάνσεις περί εθνικής ανωτερότητας …. Αν αυτό δεν είναι λαϊκισμός, δεν ξέρω τι άλλο μπορεί να είναι. Κατά τα λοιπά η ενδιαφέρουσα ιδέα της διπλής αφήγησης (ο μύθος απέναντι στην πραγματικότητα) εγκαταλείπεται μετά το πρώτο εικοσάλεπτο, η μετάβαση από την αγγλική στην ελληνική γλώσσα συχνά υπερβαίνει τα όρια της αυθαιρεσίας, οι guest εμφανίσεις γνώριμων φυσιογνωμιών λειτουργούν αποπροσανατολιστικά, εμποδίζοντας την όποια "απορρόφηση" από τα δρώμενα, ενώ ο κεντρικός χαρακτήρας μεταβάλλεται διαρκώς, ανάλογα με το τι εξυπηρετεί κάθε σκηνή. Σύγχυση και πλήξη. Ή αλλιώς καλωσορίσατε στον κόσμο του εγχώριου αφηγηματικού σινεμά.

Πηγή: Cinemanews.gr