«ΘΑ ΣΕ ΠΑΡΕΙ Ο ΓΥΦΤΟΣ» ΚΙ ΑΛΛΑ ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ

«Βρέθηκε ένα ξανθό παιδάκι σε καταυλισμό Ρομά»

Πόσο ρατσιστής πρέπει να ήταν αυτός που σε πρώτη φάση θεώρησε την παραπάνω πρόταση, «είδηση»?  Πως ξεκίνησε ένα δημοσιογραφικό παραλήρημα σε όλα τα μέσα με αφορμή το χρώμα των μαλλιών ενός παιδιού?

«Η κορυφή του παγόβουνου»….

«Κύκλωμα εμπορίας βρεφών»…..

«Βρέθηκε στα Φάρσαλα η Μαντλίν που χάθηκε στην Πορτογαλία»…

«Ξανθό παιδάκι και σε καταυλισμό Ρομά στην Ιρλανδία»…..

Αν μπορούσαν να μας πουν και ότι η μικρή Μαρία είναι ο Μπεν που χάθηκε προ εικοσαετίας και πλέον στην Κω, ,,,
τους είχα ικανούς να το κάνουν.

Τι πίνετε και δεν μας δίνετε?

Βρήκαν πιασάρικο θέματα τα λαγωνικά και ...
βούτηξαν.  Κι έκαναν  το «σχοινί – κορδόνι» και την «τρίχα – τριχιά» με μόνο επιχείρημα το χρώμα του δέρματος και των μαλλιών (Ξέχασαν πως και η θεωρία της Αρίας Φυλής επίκληση στο χρώμα κάνει).  Και επί μέρες μας βομβάρδιζαν με ό,τι τους κατέβηκε στον εγκέφαλο και κανείς δεν βγήκε να μας πει το αυτονόητο:

Πως όταν μιλάμε για Ρομά αναφερόμαστε σε μια ξεχωριστή κουλτούρα.

Μιλάμε για έναν άλλο πολιτισμό.  Με διαφορετική αντίληψη για τα θέματα γάμος, τεκνοποίηση, ιδιοκτησία, εκπαίδευση, εργασία και πολλούς άλλους τομείς.  Πρέπει να δεχθούμε την διαφορετικότητά τους και να την σεβαστούμε.  Αυτό το βάναυσο «πέσιμο» από όλα τα ΜΜΕ με αφορμή το θέμα της μικρής Μαρίας ήταν, κατά τη γνώμη μου, ό,τι πιο ρατσιστικό συνέβη στην χώρα μας τα τελευταία χρόνια. 

Όπως αποδείχθηκε όλη η ιστορία ήταν μια συμφωνία μεταξύ Ελλήνων και Βούλγαρων Ρομά, το κοριτσάκι όχι μόνον δεν κακοποιήθηκε αλλά με τα δεδομένα και την αντίληψη της φυλής δέχθηκε και ό,τι καλύτερο μπορούσε να του προσφερθεί.  Γι’ αυτό και διέθεσαν οι συγγενείς με μεγάλη προθυμία στα ΜΜΕ τα video που, κατά τη γνώμη τους, το αποδεικνύουν.

Και μόλις επιβεβαιώθηκε από το τεστ DNA ότι η μικρή Μαρία ήταν παιδί Βούλγαρων Ρομά που λόγω οικονομικής αδυναμίας δεν μπορούσαν να κρατήσουν και την έδωσαν στην οικογένεια των Ελλήνων Ρομά, ξεφούσκωσε η είδηση.  Σαν μπαλόνι!  Μ’ εκείνον τον χαρακτηριστικό θόρυβο που κάνει και η πορδή.  Και –δυστυχώς- αφήνοντας πίσω της και την μπόχα που αφήνει η πορδή.

Με μόνη ένσταση αυτή της εκμετάλλευσης των κενών του νόμου για να παίρνουν όσα περισσότερα επιδόματα μπορούσαν, η οικογένεια των Ρομά που φιλοξενούσε το παιδάκι, δεν έκανε τίποτε περισσότερο ή τίποτε λιγότερο από αυτό που θα έκανε αν το παιδί ήταν δικό τους.

Η ιστορία αυτή, κατά τη γνώμη μου, δεν «αποκάλυψε» τίποτε καινούριο.  Χρόνια τώρα η φυλή αυτή πορεύεται με τους δικούς της  άγραφους κανόνες μέσα στην δική μας «εξελιγμένη» – και καλά- κοινωνία.  Αν κάτι αποκαλύφθηκε ήταν η αδυναμία του κράτους να προστατέψει τα δικά μου και τα δικά σου χρήματα που δίνονται ως επιδόματα.  Ήταν το «ξεβράκωμα» του συστήματος που αφήνει κενά και επιτρέπει σ’ αυτούς που θέλουν να το εκμεταλλευτούν.  Προς αυτή την κατεύθυνση -και μόνον- θα έπρεπε να στρέψουν τους προβολείς τους τα αστροπελέκια της δημοσιογραφίας.

Αντ’ αυτού παράλληλα με κάτι ξώφαλτσα ρεπορτάζ για τον τρόπο που λειτουργεί το σύστημα, ανακάτεψαν ό,τι υπόθεση χαμένου παιδιού είχαν στον θολό τους εγκέφαλο.  Από την εξαφάνιση της μικρής Μαντλίν στην Πορτογαλία  και τον υποτιθέμενο θάνατο ενός βρέφους στη Θεσσαλονίκη, ως την εξαφάνιση του μικρού Μπεν πριν από είκοσι και πλέον χρόνια στην Κω και τα φόρτωσαν όλα στους Ρομά.  Τα έκαναν έναν αχταρμά και μας τα σέρβιραν νυχθημερόν, αφήνοντας αιχμές ενάντια σε μια ολόκληρη φυλή ως άρπαγες παιδιών, πονηρούς εκμεταλλευτές, απάνθρωπους, σκληρούς και ψεύτες.  Πιο ρατσιστής, πεθαίνεις!!!!

«Ζήτησε η μικρή Μαρία τους γονείς της?» ρωτούσαν τα «λαγωνικά» των ΜΜΕ την ψυχολόγο του Χαμόγελου του Παιδιού.  Κι εκείνη «αιχμηρή» απαντούσε «Όχι, κι αυτό λέει πολλά».  Τίποτε απ’ αυτά που υπαινίχθηκε η ψυχολόγος δεν μου λέει εμένα. 

Μπορεί οι δεσμοί οικογένειας των Ρομά να μην «πατάνε» στα πρότυπα που έχουμε εμείς για την οικογένεια.  Μπορεί το «Θέλω την μαμάαααα μου» των δικών μας παιδιών να μην υπάρχει ως attitude σ’ αυτές τις κοινωνίες.  Μπορεί να μην έχουν δει τόσες πολλές αμερικάνικες ταινίες και σήριαλ όπου γονείς και παιδιά λένε τρυφερά ο ένας στον άλλον «I Love You» τρεις φορές τη μέρα «μετά φαγητού» ως αντιβίωση.  Μπορεί αυτή η αμερικανιά να μην τους έχει αγγίξει.  Ποιοι είμαστε εμείς που θα τους καταδικάσουμε γι’ αυτό?

Δεν μπορείς να βάζεις μια ολόκληρη φυλή στο κρεβάτι του Προκρούστη και να προσπαθείς να την φέρεις στα μέτρα σου.  Η μόνη διέξοδος προς την αρμονική συνύπαρξη είναι η αποδοχή και ο σεβασμός της διαφορετικότητάς της.

Έλενα Λεμονίδου